Kamaloka

Istnieje wewnętrzny związek pomiędzy aktywnością człowieka a jego narządami. Człowiek potrzebuje swoich narządów dla najniższych jak i dla najwyższych impulsów; potrzebuje ich także w sztuce. Kiedy ktoś raz na zawsze wchłonął wszystko ze świata, wtedy nie ma on już dalszego użytku (pożytku) ze swoich narządów. Pomiędzy narodzinami a śmiercią człowiek przyzwyczaja się do postrzegania świata poprzez swoje narządy (zmysłów). Po śmierci to, do czego się przyzwyczaił musi powoli zostać odłożone na bok.

Jeśli wtedy nadal chce korzystać ze swoich narządów do postrzegania świata, to odnajduje się w stanie zwanym Kamaloka. Jest to stan, w którym nadal istnieje pragnienie do postrzegania poprzez swoje organy, których już tam nie ma. Jeśli po śmierci człowiek mógłby powiedzieć, że nie ma on już dalszego pragnienia do używania swoich narządów, to Kamaloka przestałaby dla niego istnieć. W Devachanie wszystko, co człowiek niegdyś postrzegał dookoła siebie poprzez swoje organy, postrzegane jest od wewnątrz – bez organów.


Źródło: link

Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s